(door Theo Houben)

Je kent dat wel, een film gemonteerd met Studio, het geheel op een DVD gezet, compleet met een mooi menu, nog even gecheckt en vervolgens de capturebestanden verwijderd onder het motto “plaats nodig voor de volgende film”. Echter, tot overmaat van ramp ontdekt de eerste de beste kijker bij de eerstvolgende filmavond, dat er toch nog een “zeer storende fout” in je montage zit!

Capturen met overleg = Studioprojecten bewerkbaar houden

Je denkt “Gelukkig heb ik het STU-bestand en de originele mini-DV band van mijn project bewaard, dus als ik mijn originele bandje opnieuw capture ben ik er…!”
Jammer, maar omdat Studio net iets anders capturet dan andere montagepakketten is het bijna
onmogelijk om een exacte kopie van een eerdere capture te verkrijgen.
Waardoor dit komt en hoe we dit kunnen omzeilen daarover gaat dit eerste deel van DV naar PC.

Om het allemaal een beetje te kunnen begrijpen is er echter een beetje theorie nodig, die begint bij het opnemen van filmbeelden op het mini-DV bandje in onze digicam.
Zoals we weten filmt onze digicam in het PAL-formaat, wat eenvoudig gezegd wil zeggen dat er 25 stilstaande beelden per seconde achter elkaar in digitale vorm op het bandje opgeslagen worden. Één beeldje noemen we gemakshalve een frame. Bij een bandlengte van minimaal één uur kunnen we dus60 min * 60 sec * 25frames = 90.000 beelden of frames opslaan.

Omdat het in de digitale techniek vrij eenvoudig is om nog extra informatie toe te voegen en omdat deze extra informatie een enorme hulp is bij het monteren wordt er aan elk opgenomen frame een tijdcode toegevoegd, waardoor bekend is wanneer op welke dag/maand/jaar en uur/minuut/seconde het frame opgenomen is (gerelateerd aan de interne klok van je digicam, die je natuurlijk goed instelt). Op deze wijze is dus elk frame uniek en kan daardoor snel weer teruggevonden worden.

Omdat we natuurlijk meestal niet continu doorfilmen maar onze digicam vaak in de pauze- of stopstand zetten, pauzeert of stopt het opnemen van de tijdcode dus ook en wordt ook weer automatisch vervolgd als we verder filmen. Een aaneengesloten tijdcode zonder onderbrekingen is bij ons beter bekend als een beeldscène’ of filmclip.