Om het te verduidelijken heb ik hier de eerste zeven scènes van mijn Schotlandreis mini-DV band schematisch getekend. In plaats van de tijdcode heb ik bij elke scène de lengte in frames en het totale aantal frames vermeld.

Als we nu deze band naar onze PC willen kopiëren (capturen) doen we dit door middel van de IEEE1394/ILink/Firewire verbinding. Het mooie van deze verbinding is de verliesvrije digitale informatie-overdracht plus de mogelijkheid om ook besturingssignalen te sturen. Hiervan maken we in Studio dankbaar gebruik: we kunnen onze camera starten, stoppen,  etc. met behulp van de camera-besturingsfuncties in Studio en tevens de inhoud van de band naar de harde schijf kopiëren.

Als we op de opnameknop van Studio klikken wordt inderdaad meteen de band gestart, maar het duurt enkele tellen voordat de band op snelheid en Studio gesynchroniseerd is, waarna Studio begint met het kopiëren van de frames van de band. Dit is dus nooit het eerste frame dat op het band staat, maar altijd het eerste bruikbare frame nadat Studio gesynchroniseerd is. We kunnen deze handeling vele malen herhalen en zullen zien dat het eerste bruikbare frame nooit dezelfde is.
 
Door het vergelijken van de originele bandinhoud met twee capture-testen zien we het verschil:

Conclusie: de eerste scène is nooit volledig, de daarop volgende scènes wel. Je bent dus nu geneigd te zeggen “De eerste scène dan maar niet gebruiken”, maar daarmee ben je er nog niet.
Zoals je weet maakt Studio van je capture één lange DV-AVI samen met een scènebestand, SCN-bestand genoemd (dit bestand kan ook achteraf nog aangemaakt worden als de DV-AVI al op de harde schijf staat), dat gevormd wordt door te detecteren wanneer de tijdcode onderbroken wordt (scèneherkenning automatisch op filmtijd en -datum, tijdcode dus). Echter in het SCN-bestand zit geen tijdcode (die zit in de DV-AVI), wat dan wel?