Op het moment dat de videorecorder een pauzesignaal ontvangt tijdens het opnemen, neemt hij eerst nog enkele frames op en spoelt dan een aantal frames terug naar een positie vóór het frame waarop het pauzesignaal werd ontvangen.

Als de pauzestand wordt opgeheven speelt de recorder verder, synchroniseert op de onderliggende sporen tot op of nabij het punt waarop gepauseerd werd. Dan wordt overgeschakeld naar opname en wordt verdergegaan met het opnemen van nieuwe videosignalen. Daarbij wordt dus het allerlaatste stukje van de vorige opname overschreven.

Het tijdsverschil -gemeten in frames- tussen het 'EindePauze'-signaal en het begin van de nieuwe opname staat bekend als de opnamevertraging.
De pauzevertraging is moeilijker te verduidelijken. Het is het aantal frames tussen het punt op de band waar het pauze-commando is ontvangen en de positie van het eerste frame van de volgende opname. Omdat dit nieuwe frame zowel vóór als na het 'pauze-frame' kan vallen, kan de pauzevertraging zowel positief als negatief zijn.

Het zal duidelijk zijn, dat deze hele routine zowel nauwkeurig als voorspelbaar moet zijn. High-end videorecords (meestal montagerecorders met vliegende wiskoppen) presteren op dit gebied het beste, omdat ze gebruik maken van geavanceerde electronica en verfijnde transportmechanismen om de band nauwkeurig te positioneren. Consumentenrecorders houden het vaak bij mechanische truucs om de band te plaatsen, of op zijn best een simpele timer. Dat heeft tot gevolg, dat de vertragingstijden niet consistent zijn, en soms zelfs afhankelijk van de hoeveelheid band die al in de cassette is verbruikt. Bedenk wel, dat dergelijke apparaten nooit bedoeld zijn voor video-editing.