Witbalans
Als je van de ene lichtsituatie in de andere terechtkomt (bijvoorbeeld van een buitentafereel met veel zonlicht naar een woonkamer met kunstlicht) moet je erop letten dat de witbalans correct wordt ingesteld. Als dat niet gebeurt krijg je een vreemde kleurzweem over de opgenomen beelden.
De huidige, moderne camcorders zijn in het algemeen goed in staat om die witbalans automatisch in te stellen. Maar de beste (veiligste) manier is nog altijd met de hand, met gebruikmaking van een stuk helderwit papier. Kijk in de handleiding van je camcorder hoe je de witbalans zelf kunt instellen.

Beeldstabilisatie
Ik kan geen enkele reden bedenken, waarom je de beeldstabilisator ('steady shot') niet altijd ingeschakeld moet hebben. Het levert altijd een beter beeld op, waarin in ieder geval gecorrigeerd is voor de lichte trillingen die je hand nu eenmaal altijd maakt. Maar denk niet dat de steady shot een goed statief kan vervangen!!

In de huidige camcorders worden twee stabilisatiesystemen toegepast: een optisch systeem en een digitaal systeem.
Het eerste is duurder, maar technisch beter. Het bestaat uit een ingewikkeld systeem van sensoren, mircroprocessors en motortjes waarmee de stand van de lenzen wordt gecorrigeerd, afhankelijk van de trillingen. Zo wordt een schijnbaar stilstaand, maar volledig beeld op de CCD-chip geworpen.
Het electronische systeem is eenvoudiger van opzet. Uiteraard vind je hier ook weer sensoren en microprocessors om de mate van trilling vast te stellen. Afhankelijk van de bewegingen wordt een deel van het beeld dat op de CCD-chip is gevallen daadwerkelijk opgenomen.

Stel dat de CCD-chip 570.000 pixels (beeldpunten) heeft. Bij een optische beeldstabilisatie zullen alle 570.000 pixels daadwerkelijk op band worden opgenomen. De electronische steadyshot levert een netto-beeld op van bijvoorbeeld 450.000 beeldpunten. De overige beeldpunten gaan 'verloren' in het stabilisatieproces.