In de vorige drie delen van deze reeks heb je gezien hoe je in Hollywood FX effecten kunt maken en hoe je het uiterlijk ervan kunt aanpassen. In dit laatste deel kijken we naar geavanceerde toevoegingen zoals warps en filters. En we onderzoeken de mogelijkheden van 3D-teksten, waarmee onder andere flitsende titels gemaakt kunnen worden.
Voordat we deze onderdelen van HFX onder de loep nemen, is het goed om het onderscheid tussen warps en filters te weten. Eigenlijk is het heel eenvoudig: een warp is altijd gekoppeld aan een object (bijvoorbeeld Flat 1) terwijl een filter steeds wordt toegepast op een mediabestand, dat aan zo'n object gekoppeld is (bijvoorbeeld Host Video 1). Hollywood FX behoedt je op dit vlak overigens voor vergissingen en staat niet toe dat je een warp of filter aan een niet toegestaan onderdeel toevoegt.
Dat warps betrekking hebben op de objecten zelf betekent in wezen, dat warps de vorm van het object beïnvloeden. Filters bepalen veel meer de verschijningsvorm van de clip of afbeelding die je aan het object hebt toegevoegd. Hieronder zal dit allemaal duidelijk worden.
Warps
Warps zijn er in vele soorten en maten. Bij HFX Pro/Mega worden er een kleine veertig meegeleverd, onderverdeeld in een aantal groepen. Al deze effecten hier bespreken zou te ver voeren, vooral ook omdat ze allemaal hun eigen set aan instellingen hebben. Daarom beperken we ons tot één van de Peels (opkruleffecten).
Als de Easy FX Editor is opgestart, begin je met een nieuw effect (kies in het menu voor Bestand > Nieuw of gebruik de toetscombinatie Ctrl+N). Het eerste wat je nu moet doen, is natuurlijk een object toevoegen. En daar zit meteen al een addertje onder het gras!
Als je een warp-effect toepast op een Flat-object, zul je teleurgesteld zijn over het resultaat. De reden is, dat dit object een simpele structuur heeft. Voor gewone effecten is dat prima, maar niet voor een peel. Het Flat-object is opgebouwd uit slechts een beperkt aantal elementen (zogenaamde polygonen). Het object High Mesh bestaat uit veel meer elementen en geeft daarom een veel beter resultaat. Die polygonen kun je vergelijken met een onzichtbaar rasterpatroon. Hoe fijner het raster, hoe vloeiender de vervorming zal zijn. In figuur 1 zie je het verschil tussen een peel op een flat-object en een peel op een high mesh-object.
Nu we dit weten, kunnen we aan de slag. Voeg het High Mesh-object toe aan een nieuw (leeg) effect. Sleep vanuit het album het warpeffect PeelUp naar dit object toe. Met behulp van een blauwe lijn geeft Hollywood FX aan, waar dit effect geplaatst kan worden. En meteen zie je in het Eigenschappenpaneel de verschillende opties voor deze warp tevoorschijn komen. Uiteraard zijn deze eigenschappen toegespitst op dit Peel-effect; als je gekozen zou hebben voor een ander warpeffect (bijvoorbeeld één van de explosies), zou je andere eigenschappen getoond krijgen.
Standaard is de peel zo ingesteld, dat hij tijdens het verloop van de clip volledig wordt uitgevoerd. Maar dat is niet altijd wat je wilt. Stel je hebt een clip van 10 seconden, waarop je een peel wil toepassen. Als je wilt, dat de peel halverwege stopt, haal je het vinkje bij 'Peel % van overgang' weg. Er verschijnt dan een schuifbalk met de naam 'Peel %' (zie figuur 2). En als je goed kijkt, zie je dat je op de tijdlijn in de Envelope Editor nu ook keyframes kunt aanmaken voor deze eigenschap. En zoals je inmiddels weet, betekent dit, dat je het gedrag van het effect in de tijd gezien kunt wijzigen.
Zet de tijdlijnaanwijzer halverwege de clip en klik op de button om een keyframe aan te maken. Zet de schuifregelaar voor 'Peel %' op 40, hetgeen betekent dat de peel op dat tijdstip slechts voor 40% is uitgevoerd. Dit keyframe kopieer je vervolgens naar het einde van de clip.
Wat je nu bereikt hebt is, dat in de eerste helft van de clip het object gedeeltelijk opkrult en dat dit in de tweede helft van de clip ongewijzigd blijft.
Door de radius te wijzigen geef je aan of je een dikke of een dunne rol wilt. En door te kiezen voor 'Reverse peel radius' kun je het object naar achteren in plaats van naar voren toe laten oprollen.
In mijn ogen de meest interessante eigenschap van het peeleffect is de richting van de opkrulling. Stel de hoek maar eens in op 45 graden en kijk wat er gebeurt. En het wordt helemaal spannend, als je deze hoek met behulp van keyframes in de tijd laat veranderen.
Zijn daarmee de mogelijkheden uitgeput? Nee, want je kunt op hetzelfde High Mesh-object ook nog een tweede peeleffect toepassen, waarbij je het opkruleffect vanuit een andere hoek laat starten (zie de figuur hiernaast).
Behalve een serie peels bevat Hollywood FX ook nog andere warpcategorieën. Zo zijn er de AlphaParticles, de Explosions en de Ripples, elke groep met meerdere effecten. Doordat al deze effecten, net zoals het peeleffect van hierboven, meerdere in te stellen eigenschappen hebben, heb je vrijwel eindeloze mogelijkheden om effecten te maken en te combineren. Het is vooral een kwestie van veel proberen en experimenteren om zo het gewenste resultaat te behalen.
.
.
Filters
Voor gebruikers van Liquid Edition zijn de filters van Hollywood FX minder interessant, omdat deze ook binnen het programma zelf al voorkomen. Dat geldt tot op zekere hoogte ook voor Studio 9 Plus. Maar als je nog met een eerdere versie van Studio werkt, ben je aangewezen op de filters in Hollywood FX.
Het meest bekende filter is zondermeer de Chroma Keyer, waarmee je het bekende 'weerman'-effect kunt bereiken: je filmt een persoon voor een egaal blauwe (of groene) achtergrond. Binnen Hollywood FX vervang je die door een afbeelding (of bewegend beeld) van een landschap, een studio, of iets anders.
HFX kent ook een Luma Keyer. In plaats van de groene of blauwe kleur uit te filteren (zoals bij de chromakeyer) wordt nu gefilterd op helderheidswaarden. Hoewel dit filter zondermeer op kleurenbeelden kan worden toegepast, is het het duidelijkste te illustreren met behulp van een afbeelding met alleen grijstinten. Daarvoor gebruik ik een zwartwitfoto van de maan - zie figuur 6.
Allereerst is het object Back 2 toegevoegd, waaraan omwille van het voorbeeld een lichtgele kleur is toegekend. Aan het object Flat 1 is de afbeelding van de maan toegevoegd, aangevuld met de Luma Keyer-plugin.
In de volgende figuur kun je het effect van dit filter zien, waarbij voor de eigenschap 'Cutoff' steeds een andere waarde is ingevuld. Bij Cutoff = 0 worden alleen de zwarte delen uitgefilterd. Bij hogere waarden worden ook de lichtere delen uitgefilterd. En als je de maximale waarde van 255 invult, worden alle helderheidswaarden gefilterd.
Onderstaande figuur laat zien wat het effect is van een ander filter als je het toepast op het object Earth uit de groep RealWorld.
Driedimensionale teksten
Zowel Studio als Liquid Edition hebben een eigen titelgenerator, waarmee je teksten in allerlei vormen en kleuren kunt opmaken. Maar in beide programma's hebben die één belangrijke beperking: er kunnen alleen maar platte, tweedimensionele teksten mee worden gemaakt. Hollywood FX, daarentegen, biedt je de mogelijkheid om je titels ook een echt ruimtelijk uiterlijk mee te geven. Het zal je niet verbazen, dat je deze functionaliteit kunt vinden onder de benaming '3D Tekst'.
Open een nieuw, leeg effect in de Easy FX Editor. Selecteer in het album het onderdeel 3D Tekst > Plugins en sleep de plugin Text3D naar de FX-boom aan de linkerkant van het scherm.
Meteen zie je daar een nieuw object verschijnen, met de naam 'Text'. Dat dit ook echt een object is, kun je onder andere zien aan het feit, dat het dezelfde attributen heeft als andere objecten. Je kunt de positie en de afmetingen ervan aanpassen, je kunt het draaien of een schaduw laten werpen, etcetera. Deze objecteigenschappen zijn uitgebreid beschreven in deel 2 van deze artikelenreeks. Ze gelden dus ook voor tekstobjecten.
Uiteraard heeft het tekstobject ook een aantal specifieke eigenschappen. Zo bestaat elke letter uit een aantal vlakken, die respectievelijk face, back, side en bevel worden genoemd. In figuur 8 wordt weergegeven, wat daarmee bedoeld wordt.
Met face wordt de voorkant aangeduid: de kant waar je in beginsel recht tegenaan kijkt. Dan ligt het voor de hand, dat back de achterkant is; tenzij je de letter gaat roteren, is deze uiteraard niet te zien. Met side worden alle zijkanten aangeduid, oftewel alle vlakken in de Z-richting. Een wat bijzondere aanduiding zijn de bevel-vlakken, de afgeschuinde kanten van de letter (in de figuur met oranje aangegeven).
Voor elk van deze vlakken kun je verschillende attributen wijzigen. De belangrijkste eigenschap is natuurlijk de kleur, maar daarnaast kun je nog experimenteren met de transparantie (dekkracht), met de lichtval, etc.
Vreemd is, dat er een keuzelijst 'Selecteer medium' wordt aangegeven. Hiermee wordt gesuggereerd, dat je op één of meerdere vlakken een ander medium kunt toepassen in plaats van een gewone kleur. Maar dat blijkt helaas niet zo te zijn. Misschien dat dit in een toekomstige versie van Hollywood FX wel het geval zal zijn?
Hoe bepaal je nu, hoe de tekst er uitziet?
Daarvoor moet je in de FX-boom klikken op de vijfde eigenschappengroep, aangeduid met Text3D (zie de highlight in figuur 8). In het eigenschappenpaneel zie je dan een onderverdeling in drie groepen. De eerste twee ('3D Tekst' en 'Alignment') spreken eigenlijk voor zich. De derde groep ("Extrusie') vraagt om een nadere toelichting.
De schuifbalk 'Extrusie' bepaalt de diepte van de letter, oftewel de grootte van de zijvlakken.
de 'Afschuining diepte' (een duidelijker vertaling wisten ze bij Pinnacle blijkbaar niet te verzinnen) bepaalt de hoek waaronder de afschuining plaatsvindt. Omdat de totale dikte van de letter ongewijzigd blijft, bepaalt deze hoek ook mede de hoogte en breedte van de letter.
Tenslotte is er nog de waarde 'Shift'. Hiermee verander je de verhouding van de dikte van de zijkanten ten opzichte van de dikte van de afschuining. De totale dikte van de letter blijft ongewijzigd, zodat het veranderen van de 'Shift'-waarde ook invloed heeft op de hoek van de afschuining.
Tenslotte nog enkele tips voor als je met 3D-teksten gaat werken.
- Als je een letter zonder schuine kanten wil, zet je de waarde van 'Afschuining diepte' of 'Shift' gewoon op nul.
- In principe kun je teksten maken met elk lettertype (font), dat op je computer is geïnstalleerd. Maar niet iedere letter is daar even geschikt voor. Zeker als je werkt met een bevel is het niet verstandig om met sierlijke lettertypen te werken zoals Casmira of Creepygirl. Het verdient de voorkeur om een tamelijk simpele, volle letter te kiezen.
- Je kunt zoveel tekstobjecten toevoegen als je zelf wilt. Met andere woorden: in plaats van één object 'HFX' kun je ook drie afzonderlijke tekstobjecten 'H', 'F' en 'X' aanmaken. Voordeel hiervan is, dat je deze letters dan ook onafhankelijk van elkaar kunt laten bewegen. Voorzover ze ook een gezamenlijke beweging moeten maken, kun je deze samenvoegen in een nulobject (zie het onderwerp 'objecthiërarchie' in deel 3 van de reeks).
Tenslotte
Dit is het laatste deel van de tutorial-reeks over Hollywood FX voor Pinnacle Studio (en Liquid Edition). Zijn nu alle functies en mogelijkheden aan bod gekomen? Nee, zeker niet. En de functies, die wél aan bod zijn gekomen, zijn ook nog niet eens volledig uitgediept. Deze vier delen beschrijven slechts de basishandelingen. De rest is aan jou. Door te proberen, te experimenteren en vooral ook door creativiteit kun je mooie, professionele resultaten bereiken met HFX. Maar bedenk wel, dat je videofilm niet een aaneenschakeling van allerlei effecten wordt. Als je dat in gedachten houdt, zullen jij en je publiek er veel plezier aan beleven.